As many people who are new to Marxism-Leninism may be unaware of the counter-revolutionary history of Trotskyism, we are including a brief section on this subject here. It is impossible to do more than sketch this history in a few pages. Therefore, we include references to further material at the end of the article.

Rus komünistlerinin bakış açısını yansıtan bu yazı 1926 yılında basılan Büyük Sovyet Ansiklopedisi'nin üçüncü cildinde V. Gurko-Kryajın imzasıyla ve Ermeni Sorunu başlığıyla yayımlanmıştır.

 ERMENİ SORUNU

Ermeni sorunu, Ermeni ulusunun başına Konstantinapolis'in (İstanbul) mali aristokrasisi geçtikten sonra, 18. yy.da başlamıştı. Tüm Anadolu'ya yayılmış olan Ermeni halkı kendi ticaret burjuvazisini çok erken yaratmıştı. Bu ticaret burjuvazisinin, Türkiye'nin ekonomik hayatında rolü büyüktü. Örneğin, hükümete, valilere vb. kredi verilirdi. Öte yandan, bu burjuvazi din adamlarının, kilisenin büyük rolüyle halkı yönetiyordu. (1453 yılında Osmanlıların  İstanbul'u (Konstantinapolis) fethetmesinden sonra İstanbul Patrikliği kuruldu; bu patrikliğin aracılığıyla Ermeni burjuvazisi halkı yönetiyordu). Bu patrikliğin nezdinde mali aristokrasinin ileri gelenlerinden bir şura (kurultay) oluşturulmuştu. Esas olarak halkı yöneten bu şura idi.

 Ermeni sorununa iki açıdan bakılabilir. Dış açıdan bakıldığında, büyük devletlerin Türkiye'de merkezkaç kuvvetleri destekleyerek, Türkiye'nin zayıflatılması ve daha kolay sömürgeleştirilmek istenmesi görülür. Bu sorunun içsel doğası, Ermeni burjuvazisinin öncülüğünde Ermeni ulusunun, ulusların kendi kaderlerini tayin etmesi ve bunun sonucunda Ermeni burjuvazisinin gelişmesi için bu sorun hayata geçirildi.

Garbis Altınoğlu 21 Aralık 2009
(Genişletilmiş versiyon)

31. yıldönümüne girmek üzere olduğumuz Maraş katliamına ilişkin tartışmalar, AKP hükümetinin düzenlediği Altıncı Alevi Çalıştayı vesilesiyle bir kez daha gündeme geldi. Anımsanacağı üzere 17 Aralık’ta başlaması öngörülen Altıncı Alevi Çalıştayı’na Ökkeş Kenger/ Şendiller’in de çağrılması bir dizi tartışma ve polemiğe yol açmıştı. Gerçi Kenger/ Şendiller tepkiler üzerine Çalıştay’a katılmaktan vazgeçti ya da bundan vazgeçirildi. Ancak o bu vesileyle Maraş katliamının devletin güdümündeki sağcı ve faşist güçlerin işi olduğu gerçeğinin üstünü bir kez daha örtmeye kalktı. Dahası bu bay, Maraş katliamına ilişkin kaba ve demagojik açıklamalarıyla bana ve benim üzerimden Ermeni halkına ve Türkiye sol ve devrimci hareketine yönelik o iyi bilinen karaçalmalarını büyük bir pervasızlıkla dile getirmeyi sürdürdü. Örneğin bu bay, 14 Aralık’ta yaptığı bir konuşmada şöyle diyordu:

“Maraş olaylarının arkasında Ermeni Garbis Altınyan var. Türkiye’deki birtakım olayların perde arkası aydınlanmalıdır. Aleviler kışkırtılıyor. ‘Maraş’ta, Sivas’ta yakıldınız, katledildiniz’ deniliyor. Aleviler de haklı olarak tepki koyuyorlar. Siyasetçiler de bunu kullanıyorlar… İşkence, katliamlar konusunda benim kadar kimsenin canı yanmadı. Çalıştayda da Ermeni Garbis Altınyan’ın yaptıklarını anlatacağım…

Garbis Altınoğlu 20-21 Mart 2007
Manuşyan Grubu
21 Şubat 1944’de, Alman işgali altındaki Paris’in Mont-Valerien kalesinde 22 partizan Alman askerleri tarafından kurşuna dizilerek öldürülecekti. “Stalingrad müfrezesi” olarak da bilinen bu partizan grubu adını, liderliğini yapan Misak Manuşyan’dan almıştı.

1906’da Adıyaman’ın bir köyünde doğan Misak Manuşyan’ın babası Ermeni jenosidi sırasında İttihat ve Terakki çetesine bağlı katiller tarafından öldürülecek ve annesi de gene o yıllarda hastalık ya da açlıktan yaşamını yitirecekti. Jenosid sırasında 9 yaşında olan Misak’ın bir Kürt ailesi tarafından koruma altına alındığı ve daha sonra Suriye’nin –şimdi Lübnan sınırları içinde bulunan- Cuniye kentinde, yakınlarını yitiren Ermeni çocuklarının barındırıldığı bir yetimhanede kaldığı anlaşılıyor. Kaynaklara göre, 1924’te küçük erkek kardeşiyle birlikte Marsilya’ya gelen Misak Manuşyan burada marangozluk öğrenmiş, ardından da Paris’e geçerek diğer Ermeni kökenli işçilerle birlikte bir süre Citroen otomobil fabrikasında çalışmıştı. Fransız Komünist Partisi’ne (=FKP) yakın sendika örgütü CGT (Confédération Générale du Travail=Genel İşçi Konfederasyonu) içinde yer alan Manuşyan 1934’te de FKP’ne üye olmuş ve onun yabancı ve göçmen işçileri örgütleyen bölümünde yer almıştı. Özellikle uzun işsizlik dönemlerinde Ermeni kültür ve edebiyat çevreleriyle ilişki kurmanın yanısıra edebiyat, tarih ve felsefe kursları alan Misak Manuşyan şiirler yazmış ve bu arada Çank (=Çaba) ve Mışaguyt (=Kültür) adlı iki dergi çıkarmış, hatta bir ara FKP’nin yönettiği “İşçi Üniversitesi”ne devam etmişti. Misak Manuşyan’ın 1936-39 yılları arasında devam eden İspanya İç Savaşında İspanya halkına yardım etmek için kurulan bir komitede yer aldığı, 1937’de de Sovyet Ermenistanı’na yardım etmek amacıyla, Antant emperyalistlerinin ambargosunu kırmak için 1921'de kurulmuş olan bir komitenin başına geçtiği biliniyor.acaktı.

17-18 Şubat 2010 Garbis Altınoğlu

Yaşananlar ve söylenenler Türkiye ve Kürdistan’da çok ciddi bir tarihsel bellek sorunu olduğunu doğrulamaktadır. Bunun, -asla aynı ölçüde olmasa da- hem egemen sınıflar ve onların siyasal öncüleri ve hem de ezilen sınıflar/ uluslar ve onların siyasal öncüleri için geçerli bir genel doğru olduğunu söyleyebiliriz. Eğer ezilen sınıflar/ uluslar geçmişi yeniden yaşamak, daha doğrusu geçmişin hatalarını ve trajedilerini yinelemek istemiyorlarsa, silinen, çarpıtılan, hatta tanınmaz hale getirilen tarihlerine sahip çıkmak ve tarihsel belleklerini canlı tutmak zorundadırlar. Ne var ki bu, Türkiye ve Kürdistan’da iki kat daha önemlidir; çünkü a) Türkiye Cumhuriyeti, bir halklar hapishanesi ve mezbahası olan ve uzun ve sancılı bir aşağılanma/ çürüme sürecinin sonunda çöken Osmanlı İmparatorluğunun kanlı mirası üzerinde yükselmiştir ve b) başını askeri kliğin çektiği Türk burjuvazisi, kendi devletinin; etnik arındırma ve jenosidle lanetlenmiş kuruluş öyküsünü unutturmak amacıyla bilinçli ve sistemli bir belleksizleştirme çizgisi izlemiş, bu amaçla bir sansür ve gerçekleri gizleme politikası sürdürmüş, yer yer arşiv belgelerini yok etmiş ya da bunların yok edilmesine göz yummuştur. Ezilen sınıfların/ ulusların kollektif bilincinin, “entellektüel üretim araçlarını” da denetimleri altında bulunduran ezen ve sömüren egemen sınıfların kollektif bilinci doğrultusunda biçimlenmesi kuralı Türkiye ve Kuzey Kürdistan’da da işlemiştir. Türkiye ve Kuzey Kürdistan’daki devrimci ve ilerici güçlerin bir çeşit tarihsel belleksizlikle sakatlanmış olmaları, büyük ölçüde işte bu siyasal-kültürel arkaplan üzerinde oluşmuş olmalarından kaynaklanmaktadır.

Garbis Altınoğlu
Adıgeçen yazıyı dikkatle okudum.

Hareketin doğrudan ve edimsel olarak içinde olmayan bir insanın bu konuda söyleyeceklerinin ister istemez belli bir subjektivizm dozuyla sakatlanmış olacağını, hatta bir yere kadar bu konumda olanların çok fazla söz söyleme hakkının olmadığını söyleyerek başlamak isterim sözlerime. (Sanırım bu yazının “Gerekçe ve Sunuş” başlıklı giriş bölümünde de bu hususun altı çizilmiş bulunuyor.) Ama bu, doğruluğuna inandığım saptama ve düşünceleri açık-seçik bir biçimde ve diplomatik-olmayan bir üslup kullanmaksızın söylememi engellemedi ve engellemeyecek de. Bu arada, uzun yıllar boyunca bu hareketin içinde yer almış olan, bu hareketin içinde geliştiği ülkenin ve toplumun tarihini belli ölçülerde anlamaya çalışan ve harekete –sözcüğün örgütsel anlamıyla- dışardan bakan biri olmanın sağladığı bazı avantajlarımın da olduğunu anımsatmam gerekir.

Ali Barış Kurt - Sosyoloji Öğrencisi
Bir kadının kendi cinsiyetinin sorununa duyarlılaşmasından daha önemli olan 'tek şey', esasında bir erkeğin karşı cinsinin sorununa aldığı tutumdur. Tam da bu nedenle feminizmin eksik ve hatta hatalı olduğu düşünülmeli.

Peki bu bakış açısından, bir işçinin kendi sorununun farkına varmasıyla, patronun işçinin sorununa olan 'duyarlılığı' arasında bir mukayese yapma ihtiyacı çıkar mı? Pek tabii ki, hayır. Zira, cinsler arası ayrımın salt biyolojik olduğu ortadayken, diğer iki örnek sınıfsallığı kapsar. Şu halde, doğan ihtiyaç, yine sınıfsal bakabilmekte yatıyor...

Kürt gençlerin yüzde 67.5'i AK Parti"nin “Kürt açılımı” konusunda samimi olmadığını düşünüyor. Gençlerin yüzde 13.3'ü ise kararsız.

Avrasya Kamuoyu Araştırmaları Merkezi’nin (AKAM) yaptığı araştırmaya göre, Kürtlerin yüzde 47.5’i gençlerin PKK’ye katılmasının nedeninin “işsizlik” olduğunu düşünüyor.

PKK’ye katılmaların nedenini “etnik milliyetçilik” olarak görenlerin oranı ise yüzde 23.2’de kalıyor. Araştırmaya katılanların yüzde 67.5’i AKP’nin “Kürt açılımı” konusunda samimi olmadığını düşünürken katılımcıların yüzde 45.3’ü PKK’yi terör örgütü olarak görmüyor.

AKP SAMİMİ DEĞİL

TİKB içerisinde merkezi düzeyden başlayarak ve belirlenmiş iç hukuk çerçevesinde yürütülen Kongre süreci, biz proletarya sosyalizmi savunucularına yönelik bir örgütsel bastırma eylemi ile sabote edildi. İdeolojik, politik, örgütsel birliğimizi örgüt içi en geniş kolektif tartışma zemininde ve proletarya sosyalizmi ekseninde yeniden sağlama çabalarımızın karşısına en geri ve gerici tezlerle çıkanlar, görüş ayrılıklarının eksenleşerek karşıtlaştığı bir aşamada, tez ve tutumlarına en uygun silaha sarılarak tutumunu